ترانه خوان عشق (به مناسبت روز بزرگداشت حافظ)
«هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ از یُمن دعای شب و ورد سحری بود». عشق را خواب دیده ای. تو خود عشقی. تو از کلمات، پرنده ساختی. عشق را آگاهانه دریافتی و با چشمانی باز، عاشق شدی. با تو، سیب ها اندیشه بهار گرفتند و صداها، عشق را در دامنه کوه ها پژواک کردند. غزلی زیبا از حافظ (در ادامه مطلب) نارنج های شیراز، شاعر شدند و سنگ فرش ها ترانه خوان. عالمی را خبر کردی تا بی خبر نباشد کس که در عشق و مستی افتد. خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود بهر درش که بخوانند بی خبر نرود دلا مباش چنین هرزه گرد و هرجایی که هیچ کار ز پیشت بدین هنر نرود ...










